altowiolistka Boston Symphony Orchestra Mary Ferrillo zawsze szuka w Internecie repertuaru altówki, który daje jej instrument — który nie jest często w centrum uwagi — szansę zabłysnąć.

„Zwykle słowem kluczowym jest” altówka solo, z fortepianem, nie z fortepianem ” – wyjaśniła podczas spotkania w Symphony Hall, które w marcu się ściemniło.

mówiąc przez maskę, Ferrillo, który dołączył do BSO we wrześniu, powiedział, że tęskni za graniem z rówieśnikami w domu orkiestry. Mając więcej czasu od czasu pandemii, 31-letnia muzyk natknęła się na Sonatynę z altówką i fortepianem, która ją rozwaliła. Od razu chciała się nią podzielić z innymi skrzypkami.

„żartem z altówki jest to, że tak naprawdę nie możemy jej zbyt często wyrażać”, powiedział Ferrillo, „więc to naprawdę miło widzieć kompozytora — a zwłaszcza tak młodego kompozytora — naprawdę rozpoznającego potencjał tego instrumentu.”

altowiolistka Mary Ferrillo w Symphony Hall.
altowiolistka Mary Ferrillo w Symphony Hall. (Jesse Costa/WBUR)

XX-wieczny kompozytor Ulysses Kay napisał Sonatine 80 lat temu, gdy miał 20 lat. Ferrillo nazwał utwór słodkim wirem emocji w pięknym małym opakowaniu.

„jest kompaktowy — to niecałe pięć minut” – opisała. „Tylko pierwsza strona czuje się tak radosnym wyrazem romantyzmu i młodości.”

Ferrillo słyszała zestaw fortepianowych wynalazków Kay, ale nie wiedziała, że napisał on muzykę na altówkę. „To taka niespodzianka, bo tak dobrze do nas pasuje. I zazwyczaj, gdy utwory pasują do nas muzycznie i inspirują, są wszędzie.”

więc Ferrillo postawiła sobie za cel wykonanie Sonatine i dowiedziała się dużo więcej o jego spuściźnie po drodze.

Kay urodziła się w muzycznej rodzinie w 1917 roku. Dorastając w Tucson w Arizonie uczył się gry na fortepianie, skrzypcach i saksofonie. Wuj Kay, Wielki lider jazzowy i kornet, King Oliver, zachęcał swojego siostrzeńca do kontynuowania swojej pasji muzycznej. Kay kontynuowała naukę na uniwersytetach w Arizonie i Eastman School of Music w Rochester w stanie Nowy Jork.

Kay służył w marynarce podczas ii Wojny Światowej i stacjonował w Quonset Point, R. I., gdzie grał w zespole Marynarki Wojennej. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)
Kay służył w marynarce podczas ii Wojny Światowej i stacjonował w Quonset Point, R. I., gdzie grał w zespole Marynarki Wojennej. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)

Ferrillo powiedział, że czuje związek z Kay, która, podobnie jak ona, była pracownikiem Tanglewood Music Center (które w jego czasach nazywało się Berkshire Music Center). Kompozytor przebywał tam na stypendium w 1941 roku i rozpoczął naukę u niemieckiego kompozytora, skrzypka i altowiolisty Paula Hindemitha. Ich związek był kontynuowany w Yale.

Ostatnio, gdy w USA wybuchły protesty rasowe Ferrillo powiedziała, że czuje się zmuszona do odkrywania tożsamości muzycznych, które nie były reprezentowane w muzyce klasycznej i jej własnym repertuarze. Chciała zobaczyć, co może zaoferować w przedstawieniu. Altowiolistka zaproponowała więc Sonatine Kay do serii recitali muzycznych BSO, które są częścią wirtualnego Festiwalu Tanglewood.

kiedy Ferrillo skontaktował się z American Composers Alliance for performance rights odpisali zachwyceni i dodali zaskakujący zinger. – A jak zagrasz, to daj nam znać, bo prawdopodobnie będzie to światowa premiera-wspominał Ferrillo. Natychmiast popadła w nerwowość.

altowiolista zastanawiał się, dlaczego Sonatine-napisany w 1939 roku — do tej pory nie był dostępny. Odpowiedź leży u innego altowiolisty, który po raz pierwszy odkrył ją w latach 80. jako licencjat w Eastman School of Music.

” właściwie to mam tendencję do żartowania o sobie jako o potrójnej klasie „Juliet White-Smith pomyślała, że jest czarna, żeńska i altowiolistka.”

przypomniała sobie, że grzebała w szkolnej bibliotece na altówkę czarnych kompozytorów. „Jako muzyk, i jako osoba, która jest czarna, chciałem znaleźć rzeczy, które mógłbym grać przez ludzi, którzy wyglądali jak ja”, przypomniała. „Jako altowiolista, który był wyzwaniem w tym czasie.”

White-Smith zaczął od Wyszukiwania kompozytora po kompozytorze, co dało krótką listę. Przeniosła się do przeglądania katalogu kart, ” i oto, były utwory garstki-może czterech lub pięciu kompozytorów na półkach przez czarnych kompozytorów — a dwa z tych utworów były przez Ulyssesa Kay.”

odkryła, że reprodukowane manuskrypty Sonaty Ferillo upadną na ponad dekadę później, wraz z Sonatą Kay, którą White-Smith chciał zagrać.

wiele lat później White-Smith, pracowity naukowiec, miał nadzieję zaprogramować sonatę na recital Wydziałowy na Uniwersytecie Północnego Kolorado. Zebrała się więc na odwagę, by namierzyć Kay i zadzwoniła na telefon z informatorem. To było przed internetem, 1993.

„domyśliłam się, że nie może być więcej niż jeden Ulysses Kay w Teaneck, New Jersey” – przypomniała.

Kay odebrała telefon, a White-Smith powiedział, że nie pamięta napisania dwóch krótkich kawałków. – Był w szoku-przypomniała. Zapytał, gdzie znalazła muzykę, ponieważ kompozytor powiedział, że nie ma nawet kopii tych dwóch utworów. „Był bardzo zadowolony, że ktoś je wykonuje.”

Kay zmarła dwa lata później.

z czasem White-Smith dowiedział się, że kompozytor w pewnym momencie swojej kariery wycofał sonat ze swojego portfolio, ale nigdy go nie zniszczył. Obecnie profesor na Wydziale muzycznym Uniwersytetu Stanowego Ohio, odegrała kluczową rolę w publikacji tego krótkiego utworu i jest zachwycona, że Ferrillo w końcu mógł wykonać go z pianistą Brettem Hodgdonem na piątkowy debiut Tanglewood.

dla młodego muzyka BSO, zaangażowanie się w premierę 80-letniego utworu przed kamerami było emocjonujące na wielu płaszczyznach, „ponieważ nie był nowy”-powiedziała, dodając – „mógł i powinien był być wykonany wcześniej.”

Wracając do muzyki, Ferrillo powiedział, że bardzo Amerykańskie dzieło Romantyczne brzmi oszałamiająco długimi, pięknymi liniami altówki. Po wysłuchaniu interpretacji Ferrillo White-Smith nazwał wczesne dzieło Kay perełką.

„to prawie tak, jakby spędzał czas poza salami do ćwiczeń na altówce i czerpał inspirację z różnych stylów utworów na altówkę” – powiedziała. Daje to szansę na dalszy rozwój Kay jako kompozytora.

„w tym utworze jest liryzm — jest to wczesna część jego kariery i twórczości — ale liryzm nigdy tak naprawdę nie opuszcza się w miarę przechodzenia w jego bardziej dojrzałe dzieła”, powiedziała, dodając wymianę kontrapunktów Kay, lub wezwanie i odpowiedź między fortepianem i altówką, które byłyby budowane przez jego pracę z Hindemithem po spotkaniu w Tanglewood.

córka kompozytora Virginia Kay nie może się doczekać, aby posłuchać utworu, który oświetla trajektorię jej ojca. Pamięta, jak w połowie i późniejszej kariery pracował na koncertach w Nowym Jorku, kiedy dorastała.

„zrozumiałem, że był bardzo na szczycie swojego pola”, powiedziała pani Kay, dodając, że było to małe pole z bardzo wysokimi bramami, które jej ojciec był w stanie skalować.

 Virginia Kay wręcza kwiaty kompozytorowi Dymitrowi Szostakowiczowi po powrocie z podróży Departamentu Stanu do Związku Radzieckiego z ojcem w 1959 roku. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)
Virginia Kay wręcza kwiaty kompozytorowi Dymitrowi Szostakowiczowi po powrocie z podróży Departamentu Stanu do Związku Radzieckiego z ojcem w 1959 roku. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)

w drodze na górę, Ulysses Kay zdobył wiele wyróżnień i prestiżowych nagród, w tym stypendium Fulbrighta. Podczas zimnej wojny został zaproszony do udziału w delegacji amerykańskich kompozytorów, która podróżowała do Związku Radzieckiego jako ambasadorzy muzyki. Pani Kay powitała grupę z ojcem na lotnisku LaGuardia, gdzie wręczyła bukiet kwiatów Rosyjskiej ikonie Dymitrowi Szostakowiczowi.

„chyba miałam dopiero 7 lat”

jej ojciec zawsze pracował, jak powiedziała Virginia Kay, w ciągu dnia jako redaktor w Broadcast Music Incorporated, a w nocy komponował w swoim domowym studiu. Na początku swojej kariery nie czuł potrzeby definiowania swojego artystycznego wyrazu jako „czarnej muzyki”, wyjaśniła, jak wielu pionierów, którzy przyszli przed nim. „Przez większość jego kariery ideałem była idea sztuki i ekspresji dla samej muzyki. Jednak pod koniec swojej kariery był bardzo jasny, że jest to Afroamerykanin, jeśli chodzi o jego twórczość.”

ms. Kay wskazała na dwie opery swojego ojca,” Jubilee „(1975) i” Frederick Douglass ” (1991). Opierały się one na doświadczeniach niewolników i walce o wolność podczas wojny domowej.

Barbara i Ulysses Kay na niezdanym zdjęciu. Barbara Kay była aktywistką i Jeźdźczynią wolności. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)
Barbara i Ulysses Kay na niedatowanym zdjęciu. Barbara Kay była aktywistką i Jeźdźczynią wolności. (Dzięki uprzejmości Rare Book and Manuscript Library, Columbia University)

powiedziała, że życie w epoce Ruchu Praw Obywatelskich i małżeństwo z Barbarą Kay — odważną aktywistką i Jeźdźczynią wolności-zainspirowało kompozytora do bycia może mniej abstrakcyjnym artystycznie i bardziej społecznie zakorzenionym.

ale podczas gdy Ulysses Kay dzielił sceny z wielkimi postaciami swoich czasów, jego córka powiedziała, że z czasem jego kompozycje nie były wykonywane tak szeroko i często są zaprogramowane na kulturalne rocznice lub wydarzenia, w tym Miesiąc czarnej historii. Profesor Juliet White-Smith chce to zmienić.

„jego utwory orkiestrowe były prawykonywane przez główne orkiestry, głównych dyrygentów”, powiedziała, ” nowojorski Phil i Leonard Bernstein, Chicago Symphony. Fakt, że jego nazwisko — podobnie jak wielu innych czarnoskórych amerykańskich artystów — nie jest mainstreamem, jest smutną rzeczą dla naszego kraju.”

altowiolistka ma nadzieję, że premiera pięciominutowego, odkrytego na nowo dzieła przybliży publiczności wielkiego kompozytora, a jednocześnie połączy ludzi w czasie walki Obywatelskiej-bo wierzy, że właśnie to ma robić Sztuka.

po dowiedzeniu się więcej o Kay i kontinuum wielkich czarnych kompozytorów w XX wieku Mary Ferrillo z BSO powiedziała, że ma dużo nowej muzyki do odegrania, w tym jego Sonatę.

możesz dowiedzieć się więcej o Ulysses Kay odwiedzając Cyfrowe Archiwum Uniwersytetu Columbia.

wykonanie Sonatine Kay na altówkę i fortepian przez Mary Ferrillo odbędzie się w ramach cyklu Tanglewood 2020 Musicians in Recital w piątek, 31 lipca o godzinie 20:30.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.